ΕΘΝΟΣ  |  ΗΜΕΡΗΣΙΑ  |  LIFE  |  SENTRAGOAL  |  WOMENONLY  |  ELLE | ΣΙΝΕΜΑ  |  CAR&DRIVER  |  SPORTY  |  HOMME  |  COOKBOOK  |  TRAVELBOOK

Home > Bon Appetit > Gastronomics

GASTRONOMICS

ΟΙ ΠΑΜΦΑΓΟΙ: ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΙΒΩΤΟ ΤΟΥ ΝΩΕ!

3.5.2017

Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι πατέρας και υιός William και Francis Buckland είχαν βάλει στοίχημα ότι μπορούν να φάνε ό,τι περπατά, πετά, κολυμπά ή έρπεται σε αυτήν τη Γη. Και το κέρδισαν.

«Τι κυβερνα τον κόσμο;» Κάθε φορά που ο καθηγητής παλαιοντολογίας William Buckland, ένας ευθυτενής τζέντλεμαν, έμπαινε στην αίθουσα του Τμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης το 1813, έκανε την ίδια ερώτηση με τους φοιτητές να κοιτούν. «Ένα και μοναδικό, κύριοι. Το στομάχι!». Και όχι, ο Buckland δεν ήταν αγνωστικιστής, απλώς ήταν δηλωμένος παμφάγος.

Η υπόθεση ξεκίνησε από ένα πείραμα που κατέληξε σε αντιπαράθεση, σε μια εποχή όπου η δημιουργία του κόσμου ήταν το πραγματικό ερώτημα. Ο Buckland, όπως και οι συνάδελφοί του, πίστευε ότι ο κόσμος προήλθε από κάποιο είδος κατακλυσμού αντίστοιχου του Νώε. Όταν ανακάλυψε, όμως, απολιθώματα ελεφάντων και ιπποποτάμων στη σπηλιά Kirkdale στο Γιορκσάιρ διαπίστωσε ότι ήταν μάλλον απίθανο να έχουν καταλήξει στη Βρετανία από τα νερά της Μαύρης Θάλασσας, αλλά από κοπάδια υαίνων που παράσερναν τη λεία τους σε απόκρημνα μέρη.

Φυσικά, αν ζούσαν στο σήμερα, οι Buckland θα έκαναν τον Αndrew Zimmern, που παρουσιάζει την εκπομπή Bizarre Foods, να σκάει από τη ζήλια του.

Αποφάσισε, λοιπόν, να αποδείξει τη θεωρία του περί εξέλιξης τρώγοντας ό,τι περπατούσε, πετούσε, κολυμπούσε και έρπεται σε αυτήν τη γη. Για την ακρίβεια, ό,τι περιείχε η Κιβωτός του Νώε, ακολουθώντας τις εντολές της Γένεσης: «Ό,τι υπάρχει σε αυτήν τη γη είναι η τροφή σου». Είχε, μάλιστα, τη συνήθεια να μπαίνει στην τάξη κρατώντας το κρανίο μιας ύαινας με το όνομα Billy –που υποστήριζε ότι έχει άριστη γεύση– και ένα σακουλάκι με δόντια πάνθηρα, τρομάζοντας τους φοιτητές του. Σαν φυσιοδίφες μάλιστα, πατέρας και υιός, κατέγραφαν αναλυτικά τα ζώα που πέρασαν από τα οικογενειακά τραπέζια: σκαντζόχοιρους, στρουθοκαμήλους, τίγρεις, καμηλοπαρδάλεις, τσακάλια, βόες, κροκόδειλους για το φιλέτο τους και κόνδορες και φλαμίνγκο, με αδυναμία του υιού –ο οποίος ίδρυσε και το πρώτο ιχθυοτροφείο οξύρρυγχου στη Σκωτία– στις πυγμαίες φώκιες, στους ιππόκαμπους και στους θαλάσσιους –εξαίσιους τηγανητούς!– γυμνοσάλιαγκες.

Φυσικά, αν ζούσαν στο σήμερα, οι Buckland θα έκαναν τον Αndrew Zimmern, που παρουσιάζει την εκπομπή Bizarre Foods, να σκάει από τη ζήλια του. Όμως, τότε ξεσήκωσαν την μήνιν της επιστημονικής κοινότητας –αν και κατ' ουσίαν η ανθρώπινη φύση επεβίωσε ανά τους αιώνας, κάνοντας αυτό που έκανε πάντα: Τρώγοντας ό,τι είναι διαθέσιμο. Οι Buckland δεν απολογήθηκαν ποτέ για τη συνήθειά τους –αντιθέτως, την εκμεταλλεύονταν για να τραβήξουν κόσμο στις διαλέξεις τους, που ήταν εξαιρετικά προσοδοφόρες. Πέθαναν, μάλιστα, από βαθιά γεράματα διαψεύδοντας όσους προμήνυαν κακό τέλος εξαιτίας της ιεροσυλίας τους, με το κεφάλι της ύαινας Billy να κοσμεί σήμερα το μουσείο της Οξφόρδης.

Κι ίσως κανείς να μη θυμόταν την ύπαρξή τους αν ο Richard Girling, δημοσιογράφος των Sunday Times, δεν δημοσίευε το βιβλίο Τhe Man Who Ate The Ζοο, επαναφέροντας το ζήτημα της ηθικής του φαγητού. Ένα ερώτημα, φυσικά, στο οποίο οι Βuckland είχαν δώσει την απάντηση προ πολλού.

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΑΣΑΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ
Στην πραγματεία του περί παμφάγου ανθρώπου The Omnivore’s Dilemma (2006) ο Michael Pollan έγραφε ότι όσο περισσότερο μιλάμε για το φαγητό, τόσο λιγότερο καλά τρώμε. Εδώ που τα λέμε, δεν θα μπορούσε να έχει περισσότερο δίκιο...
<p>O Francis Buckland με τους αγαπημένους του οξύρρυγχους.</p>

O Francis Buckland με τους αγαπημένους του οξύρρυγχους.

Κείμενο: Ρόζα Κράμερη

Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι πατέρας και υιός William και Francis Buckland είχαν βάλει στοίχημα ότι μπορούν να φάνε ό,τι περπατά, πετά, κολυμπά ή έρπεται σε αυτήν τη Γη. Και το κέρδισαν.

«Τι κυβερνα τον κόσμο;» Κάθε φορά που ο καθηγητής παλαιοντολογίας William Buckland, ένας ευθυτενής τζέντλεμαν, έμπαινε στην αίθουσα του Τμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης το 1813, έκανε την ίδια ερώτηση με τους φοιτητές να κοιτούν. «Ένα και μοναδικό, κύριοι. Το στομάχι!». Και όχι, ο Buckland δεν ήταν αγνωστικιστής, απλώς ήταν δηλωμένος παμφάγος.

Η υπόθεση ξεκίνησε από ένα πείραμα που κατέληξε σε αντιπαράθεση, σε μια εποχή όπου η δημιουργία του κόσμου ήταν το πραγματικό ερώτημα. Ο Buckland, όπως και οι συνάδελφοί του, πίστευε ότι ο κόσμος προήλθε από κάποιο είδος κατακλυσμού αντίστοιχου του Νώε. Όταν ανακάλυψε, όμως, απολιθώματα ελεφάντων και ιπποποτάμων στη σπηλιά Kirkdale στο Γιορκσάιρ διαπίστωσε ότι ήταν μάλλον απίθανο να έχουν καταλήξει στη Βρετανία από τα νερά της Μαύρης Θάλασσας, αλλά από κοπάδια υαίνων που παράσερναν τη λεία τους σε απόκρημνα μέρη.

Φυσικά, αν ζούσαν στο σήμερα, οι Buckland θα έκαναν τον Αndrew Zimmern, που παρουσιάζει την εκπομπή Bizarre Foods, να σκάει από τη ζήλια του.

Αποφάσισε, λοιπόν, να αποδείξει τη θεωρία του περί εξέλιξης τρώγοντας ό,τι περπατούσε, πετούσε, κολυμπούσε και έρπεται σε αυτήν τη γη. Για την ακρίβεια, ό,τι περιείχε η Κιβωτός του Νώε, ακολουθώντας τις εντολές της Γένεσης: «Ό,τι υπάρχει σε αυτήν τη γη είναι η τροφή σου». Είχε, μάλιστα, τη συνήθεια να μπαίνει στην τάξη κρατώντας το κρανίο μιας ύαινας με το όνομα Billy –που υποστήριζε ότι έχει άριστη γεύση– και ένα σακουλάκι με δόντια πάνθηρα, τρομάζοντας τους φοιτητές του. Σαν φυσιοδίφες μάλιστα, πατέρας και υιός, κατέγραφαν αναλυτικά τα ζώα που πέρασαν από τα οικογενειακά τραπέζια: σκαντζόχοιρους, στρουθοκαμήλους, τίγρεις, καμηλοπαρδάλεις, τσακάλια, βόες, κροκόδειλους για το φιλέτο τους και κόνδορες και φλαμίνγκο, με αδυναμία του υιού –ο οποίος ίδρυσε και το πρώτο ιχθυοτροφείο οξύρρυγχου στη Σκωτία– στις πυγμαίες φώκιες, στους ιππόκαμπους και στους θαλάσσιους –εξαίσιους τηγανητούς!– γυμνοσάλιαγκες.

Φυσικά, αν ζούσαν στο σήμερα, οι Buckland θα έκαναν τον Αndrew Zimmern, που παρουσιάζει την εκπομπή Bizarre Foods, να σκάει από τη ζήλια του. Όμως, τότε ξεσήκωσαν την μήνιν της επιστημονικής κοινότητας –αν και κατ' ουσίαν η ανθρώπινη φύση επεβίωσε ανά τους αιώνας, κάνοντας αυτό που έκανε πάντα: Τρώγοντας ό,τι είναι διαθέσιμο. Οι Buckland δεν απολογήθηκαν ποτέ για τη συνήθειά τους –αντιθέτως, την εκμεταλλεύονταν για να τραβήξουν κόσμο στις διαλέξεις τους, που ήταν εξαιρετικά προσοδοφόρες. Πέθαναν, μάλιστα, από βαθιά γεράματα διαψεύδοντας όσους προμήνυαν κακό τέλος εξαιτίας της ιεροσυλίας τους, με το κεφάλι της ύαινας Billy να κοσμεί σήμερα το μουσείο της Οξφόρδης.

Κι ίσως κανείς να μη θυμόταν την ύπαρξή τους αν ο Richard Girling, δημοσιογράφος των Sunday Times, δεν δημοσίευε το βιβλίο Τhe Man Who Ate The Ζοο, επαναφέροντας το ζήτημα της ηθικής του φαγητού. Ένα ερώτημα, φυσικά, στο οποίο οι Βuckland είχαν δώσει την απάντηση προ πολλού.

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΑΣΑΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ
Στην πραγματεία του περί παμφάγου ανθρώπου The Omnivore’s Dilemma (2006) ο Michael Pollan έγραφε ότι όσο περισσότερο μιλάμε για το φαγητό, τόσο λιγότερο καλά τρώμε. Εδώ που τα λέμε, δεν θα μπορούσε να έχει περισσότερο δίκιο...
  • <p>Ο καθηγητής παλαιοντολογίας William Buckland με το τέως γεύμα του, τον Billy, ανά χείρας.</p>

    Ο καθηγητής παλαιοντολογίας William Buckland με το τέως γεύμα του, τον Billy, ανά χείρας.