ΕΘΝΟΣ  |  ΗΜΕΡΗΣΙΑ  |  LIFE  |  SENTRAGOAL  |  WOMENONLY  |  ELLE | ΣΙΝΕΜΑ  |  CAR&DRIVER  |  SPORTY  |  HOMME  |  COOKBOOK  |  TRAVELBOOK
FORUM
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΕΝΕ

Δημοφιλέστρα άρθρα στο «Forum»

Ο κ. Υφυπουργός

12.1.2017
Από τον Στέλιο Μάινα

Για να κατακτήσεις την εξουσία δυο τρόποι υπάρχουν: Να την κληρονομήσεις ή να την κατακτήσεις. Αυτός θα έκανε το δεύτερο.

Οι προϋποθέσεις ήταν επίσης δύο: Η τύχη ή η ικανότητα. Το δεύτερο το διέθετε -ε, αν βοηθούσε και λίγο η τύχη, ήταν μέσα. Δεν έκαναν και μεγάλη προσπάθεια για να τον πείσουν, ήταν ώριμο φρούτο. Όταν τους άκουγε να τον ψήνουν «θα και θα και θα…», έφερνε τις τυπικές αντιρρήσεις «και ξέρετε, εγώ δεν έχω την απαιτούμενη πείρα και πως και αν…», χλιαρά στην αρχή. Και στο τέλος με χαρά. Β’ Αθηνών δεν είναι και το καλύτερο. Σαν να σε στέλνουνε να υπηρετήσεις στον Έβρο. Σαν να μπαίνουν 8 σε ασανσέρ που γράφει «Ατομα 4» και να ανεβαίνεις έναν έναν όροφο και να λες «τώρα θα σπάσει το συρματόσκοινο και θα βρεθούμε στο υπόγειο».

Β’ Αθηνών: Μιλάμε για τη γραμμή του πυρός. Πως λέμε, θέλει να σε αβαντάρει ο αρχηγός; Καμία σχέση. Αρένα, ρε παιδί μου, πώς το λένε, σφαγείο. Και συ πρέπει να πάρεις τα μέτρα σου να μην κατέβεις ως μωρά παρθένα! Δύο διαμερισματάρες της συζύγου και ένα οικόπεδο στο Λουτράκι που φύλαγες για τη μεγάλη στιγμή κόστισαν αυτές οι εκλογές. Διότι δεν θα φτιάξεις ένα αξιόλογο εκλογικό κέντρο, δεν θα προσλάβεις και ένα αξιοπρεπές επιτελείο με καμιά δεκαπενταριά νοματαίους να δουλεύουνε νυχθημερόν για σένα, δεν θα τυπώσεις υλικό, δεν θα χτυπήσεις πόρτα πόρτα; Αμ, πως, έτσι θα βγεις βουλευτής; Και άντε να κάνεις καταλόγους με όλους τους γνωστούς και φίλους σαν άσκηση για Αλτσχάιμερ, μέχρι και τους συμμαθητές σου απ’ το Δημοτικό. «Πως τον λέγανε, μωρέ, το μελαχρινό που καθόταν τελευταίο θρανίο; Α, μάλιστα, Σταύρο, μπράβο, για σημείωνε να τον πάρουμε τηλέφωνο». Και πού να τον ξετρυπώσεις μετά σαράντα χρόνια -και θα σε θυμάται; «Έλα, Σταύρο μου» (το «μου» πάντα με μεγάλη άνεση χρησιμοποιημένο, για να τονίσεις πώς είσαι ο άνθρωπός του), «να βρεθούμε, βρε θηρίο, σε πεθύμησα» και τέτοια κανιβαλικά, τόσο που έλεγες μετά: «Καλά, εγώ τα είπα αυτά;» Κι όμως, κύριε εσύ τα είπες -και πολλά ακόμα που ακολούθησαν κατά τη διάρκεια της λαμπρής σταδιοδρομίας σου ως μέλους του ελληνικού κοινοβουλίου.

Και άντε να βρεις καινούργια κοστούμια γιατί τα μίντια είναι πάντα εκεί και πρέπει να «γράφεις», που λένε, ο πολιτικός σήμερα είναι σταρ, πρέπει να τον πείθει το ψηφοφόρο ότι δεν πήγε χαμένη η ψήφος του.

Το τι αρνιά ψήσανε την επαύριον των εκλογών δεν λέγεται, Πάσχα τον κάνανε τον Οκτώβρη. Γιατί διακριθήκαμε και σε σταυρούς, έτσι; Όχι, παίζουμε. Και καμαρώναμε σαν γύφτικα σκεπάρνια και η σύζυγος στο πλάι και να οι φωτογραφίες και οι κόρες «μπαμπά, μας κάνεις περήφανους» και τα τηλεγραφήματα απ’ το χωριό και οι φίλοι κι οι γνωστοί δώσανε όλοι παρών, άνθρωποι που είχες δει μία φορά στη ζωή σου -και αν. Λες, «μα, τόσους πολλούς ήξερα;» και «δεν μπορεί, εδώ μου τηλεφώνησαν και ορκίζονταν στα παιδιά τους πως με σταύρωσαν περισσότεροι απ’ τους σταυρούς που πήρα, τι γίνεται;». Έλα μου, ντε, τι γίνεται; Αλλά μην το αναλύσουμε τώρα.

Διότι προείχε το κοινοβούλιο και η πρώτη μέρα κι ο αγιασμός και «που θα κάθομαι εγώ και πού ο τάδε;»  και «λες να με υπουργοποιήσει ο αρχηγός;» και «δεν έκανα πολλά τηλέφωνα σπίτι του τελευταία» και «μου τα’ λεγε η γυναίκα μου» και «να μην γινόμαστε και γύφτοι, της έλεγα» και να σου «κύριε Μάνο, σας ζητάει ο κύριος πρωθυπουργός στο γραφείο του» και να σου που μου κόβονται τα γόνατα και «αρχηγέ μου, εγώ ό,τι πείτε εσείς» και να το το υπουργείο. Υφυπουργός, παιδάκι μου, τι νόμιζες, σαν να λέμε υπουργός. Και δεν πειράζει που πήραμε το Αγροτικής Ανάπτυξης παρά το ότι εμείς είμαστε δικηγόροι -δικηγόρος πάει με όλα.

Και να σου και το φιμέ το τζάμι και το δερμάτινο το κάθισμα και να χαιρετάς τους δημοσιογράφους δια χειραψίας, απλότης πάνω απ’ όλα, απλότης, δεν θα κάνουμε δηλώσεις, παιδιά. Και άντε να βρεις καινούργια κοστούμια γιατί τα μίντια είναι πάντα εκεί και πρέπει να «γράφεις», που λένε, ο πολιτικός σήμερα είναι σταρ, πρέπει να τον πείθει το ψηφοφόρο ότι δεν πήγε χαμένη η ψήφος του.

Και να σου και κλείνει κι η δίφυλλη πόρτα του γραφείου σου, να’ σαι και συ στη γραφειάρα σου, να σταυρώνεις τα πόδια και να σε πιάνει το υπαρξιακό σου και να σου’ ρχονται οι στίχοι του Σαββόπουλου στο νου: «Ποιος, αλήθεια, είμαι εγώ και πού πάω;»                 

Δημοσιεύτηκε στο HOMME, τεύχος 66 – Μάρτιος 2007