ΕΘΝΟΣ  |  ΗΜΕΡΗΣΙΑ  |  LIFE  |  SENTRAGOAL  |  WOMENONLY  |  ELLE | ΣΙΝΕΜΑ  |  CAR&DRIVER  |  SPORTY  |  HOMME  |  COOKBOOK  |  TRAVELBOOK
FORUM
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΕΝΕ

Δημοφιλέστρα άρθρα στο «Forum»

Το βίτσιο της διαπραγμάτευσης

5.1.2017
Από τον Αντώνη Καρπετόπουλο

Διανύοντας τη χειμερινή ποδοσφαιρική μεταγραφική περίοδο, έχει ενδιαφέρον να αναφερθούμε σε ανέκδοτα γεγονότα και σπαρταριστές καταστάσεις, λίγο πριν πέσει η τζίφρα...

Από το 1979, που το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα έγινε επαγγελματικό, η σχέση των ποδοσφαιριστών με το χρήμα έπαψε να έχει κάποιο στοιχείo ενοχής –και άρχισε το γαϊτανάκι της διαπραγμάτευσης. Πριν από τον επαγγελματισμό στο ποδόσφαιρο, κάθε αναφορά στα χρήματα δημιουργούσε ένα παράξενο κλίμα καχυποψίας. Ο Γουλανδρής, π.χ, όταν ήταν πρόεδρος του Ολυμπιακού, κατηγορούνταν από τους οπαδούς των υπόλοιπων ομάδων ότι πλήρωνε περισσότερα! Αυτό που σήμερα είναι αυτονόητο, τη δεκαετία του ’70, όταν ο ημιεπαγγελματισμός μπερδευόταν με μεταπολιτευτικές απόψεις του στυλ «το ποδόσφαιρο είναι το όπιο των λαών», παρουσιαζόταν ως πρόβλημα!

Ο επαγγελματισμός νομιμοποίησε μια σχέση πάθους: αυτήν των Ελλήνων ποδοσφαιριστών με το χρήμα. Οι παίκτες έγιναν επαγγελματίες σε ό,τι αφορούσε τις υποχρεώσεις τους κι οι πρόεδροι ανακάλυψαν τη μελωδία της «καμπάνας» που λέγεται πρόστιμο. Όμως, φαινόμενα όπως εκείνα το καλοκαίρι του ’79 όταν το πέρασμα του Γιώργου Δεληκάρη από τον Ολυμπιακό στον Π.Α.Ο αντιμετωπίστηκε με κανόνες τηλεοπτικού σίριαλ, εξακολουθούσαν να συμβαίνουν: Υπήρξε ακόμα και απαγωγή του παίκτη από οπαδούς του Ολυμπιακού, που τον ξαναπήραν πίσω πριν φύγει οριστικά. Ούτε οι «πενταετίες» ή οι «δωδεκαετίες» σοβάρεψαν ιδιαίτερα την κατάσταση: Μόνον τα χρόνια (και οι μάνατζερ) έκαναν τη σχέση των παραγόντων με τους παίκτες επαγγελματική.

Πολλές διαπραγματεύσεις, μάλιστα, έχουν γράψει Ιστορία. Ο Ντανιέλ Μπατίστα, π.χ., πήγε κάποτε στη ναυαρχίδα της αθηναϊκής νύχτας, τη Φαντασία, για να συζητήσει με τον Στράτο Γιδόπουλο την πιθανή μετεγγραφή του στην Α.Ε.Κ. Φοβούμενος ότι ο παίκτης θα χρησιμοποιήσει το ραντεβού για να πάει τελικά στον Ολυμπιακό με μεγαλύτερο κασέ, ο Γιδόπουλος τον κλείδωσε (!) σ’ ένα δωμάτιο μέχρι το πρωί: ο καλός Ντανιέλ, για να φύγει, έπρεπε να υπογράψει! Εκ πείρας σας λέω ότι μέχρι και σήμερα αυτό που μπορεί να συντομεύει μια διαπραγμάτευση είναι να δοθεί η εντύπωση ότι ο πρόεδρος έχει πολλά χρήματα και δύναμη.

Το χρώμα του χρήματος είναι γενικά κινητήρια δύναμη. Ο Νίκος Αναστόπουλος στα πρώτα χρόνια της προπονητικής του καριέρας έδινε κάνα πριμάκι ο ίδιος.

Στο κότερο του Μελισσανίδη κανένας δεν μπορούσε να πει όχι. Αντιθέτως, ο τότε μάνατζερ του Αγγελου Μπασινά, Νίκος Λυράκης, το 2000 συναντήθηκε επτά φορές με τον Άγγελο Φιλιππίδη μέχρι να συμφωνήσει την ανανέωση του συμβολαίου του παίκτη! Ίσως είναι η μεγαλύτερη διαπραγμάτευση της Ιστορίας -γιατί έγινε από δύο ανθρώπους που δεν είχαν σχέση με τα χρήματα που διαπραγματεύονταν: Άλλος τα’ δωσε κι άλλος τα πήρε!

Καταγεγραμμένη στην Ιστορία ως μέθοδος διαπραγμάτευσης είναι και αυτή του Γιώργου Μπατατούδη στον Π.Α.Ο.Κ. Ο αποκαλούμενος και «Μπάτμαν» έκλεινε τα ραντεβού του πολύ νωρίς το πρωί. Η ώρα περνούσε, το μεσημεράκι τους έφερναν φαγητό, το απόγευμα τους πρόσφεραν καφέ, αλλά ο Μπατατούδης ήταν άφαντος ή περιοριζόταν σε σύντομες εμφανίσεις ζητώντας τους να κάνουν λίγη υπομονή. Στις εννέα το βράδυ -και έπειτα από 13 ώρες αναμονής- παίκτες και μάνατζερ είχαν γονατίσει και ήταν έτοιμοι να υπογράψουν οτιδήποτε φτάνει να έφευγαν: Παρ’ όλα αυτά τα σατανικά κόλπα, ο «Μπάτμαν» έδωσε μερικά από τα μεγαλύτερα συμβόλαια της Ιστορίας -ίσως κι από ενοχή για το σκηνοθετημένο μαρτύριο.

Το χρώμα του χρήματος είναι γενικά κινητήρια δύναμη. Ο Νίκος Αναστόπουλος στα πρώτα χρόνια της προπονητικής του καριέρας έδινε κάνα πριμάκι ο ίδιος. Αργότερα έθεσε ως κανόνα να μοιράζονται στους παίκτες κάποια από τα χρωστούμενα την παραμονή του ματς. Στον Μάνθο Κολέμπα, ιστορικό πρόεδρο του Π.Α.Σ Γιάννινα που πουλούσε είδη υγιεινής και πλακάκια, έλεγε ότι θα τους δίνει την είσπραξη που έχει κάνει το μαγαζί του την Παρασκευή: «Θα πουλάς μπανιέρες και θα τους δίνεις ό,τι πήρες προκαταβολή -ακόμα και 50 ευρώ στον καθένα!».

Σήμερα, οι παίκτες παίρνουν πολλά -έχει ενδιαφέρον και τι τα κάνουν. Μια εμπειρική παρατήρηση με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι πιο προικισμένοι τα χάνουν ευκολότερα -ίσως γιατί τα κερδίζουν και ευκολότερα. Όλοι αγοράζουν ακριβά αυτοκίνητα, διαμερίσματα και ποσοστά σε καφετέριες. Πολλοί έχουν το μικρόβιο του τζόγου -κάποιοι, μάλιστα, όπως ο Σπάσιτς, πριν ξεκινήσει ο διαγωνισμός από τον Ο.Π.Α.Π., έκαναν και τον μπουκ οι ίδιοι! Πάρα πολλοί έχασαν λεφτά στο Χρηματιστήριο -ο Κόκκαλης το 2000 είχε ζητήσει από τους μπρόκερ του να δώσουν καμία συμβουλή στους παίκτες του Ολυμπιακού, για να μην τα χάσουν όλα. Άλλοι, τέλος, μπλέκουν σε πραγματικά απίστευτες δουλειές αποκτώντας εργοστάσια τούβλων ή εταιρείες εισαγωγής ρούχων ή αθλητικών ειδών. Οι περισσότεροι, ωστόσο, φιλοδοξούν να γίνουν προπονητές και -χωρίς να το ομολογούν- «αγγλικού τύπου», ώστε να έχουν το δικαίωμα της διαχείρισης του μπάτζετ. Λογικό. Το βίτσιο της διαπραγμάτευσης, που ως παίκτες έχουν αποκτήσει με τα χρόνια, τους δημιουργεί μια μεγάλη επιθυμία να γνωρίσουν επιτέλους και ποια είναι η ψυχολογία εκείνου που δίνει τα χρήματα…

Δημοσιεύτηκε στο HOMME, τεύχος 41 –  Νοέμβριος 2006