ΕΘΝΟΣ  |  ΗΜΕΡΗΣΙΑ  |  LIFE  |  SENTRAGOAL  |  WOMENONLY  |  ELLE | ΣΙΝΕΜΑ  |  CAR&DRIVER  |  SPORTY  |  HOMME  |  COOKBOOK  |  TRAVELBOOK

Home > Style > Μόδα

ΜΟΔΑ

LET THERE BE LIGHT

17.3.2017
Φωτογράφος: Ioanna Chatziandreou (This is not another agency*)
Fashion DIRECTOR:Elena Trikaliotis
Grooming: Γιώργος Φυτάς (This is not another agency*)
Συνέντευξη: Μάρθα Κορινθίου

Ο Αντώνης Μυριαγκός γεννήθηκε στη Χίο, μετοίκησε στον Καναδά και επέστρεψε στην Ελλάδα σε ηλικία 8 ετών. Είναι ο σταθερός πρωταγωνιστής στις θρυλικές παραστάσεις του σκηνοθέτη Θεόδωρου Τερζόπουλου. Ηρεμος και ευγενής, στην πραγματική ζωή, μεταμορφώνεται σε σαρωτικό άνεμο επί σκηνής. Εφέτος παίζει στο Ανκόρ του Τερζόπουλου στο θέατρο Αττις.

«Σπούδασα ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τον Δημήτρη Μυταρά και τον Δημοσθένη Κοκκινίδη. Αρχικά δεν ήθελα να εμπλακώ στο θέατρο. Η αδερφή μου, βέβαια, είχε μπει επαγγελματικά στον χώρο (σ.σ.: η ηθοποιός Καλλιρρόη Μυριαγκού). Εβγαζα και ένα χαρτζιλίκι ως κομπάρσος στο Μέγαρο Μουσικής, όσο ήμουν φοιτητής. Ετσι, υποσυνείδητα, είχα κάνει μια γνωριμία με τη σκηνή. Οταν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, ασχολήθηκα με τη ζωγραφική. Γρήγορα, όμως, κατάλαβα ότι είχα την ανάγκη να επικοινωνήσω με κόσμο, κάτι που θα μου πρόσφερε το θέατρο».

«Το Ανκόρ μιλάει για τη σύγκρουση ως θεμελιακή αρχή. Αλλωστε, όλα είναι θέμα αντίθετων δυνάμεων, έλξης και απώθησης. Είναι βασικό συστατικό της ζωής. Noμίζω η πρόθεση του Τερζόπουλου είναι να καταβυθιστεί στον έρωτα και τον θάνατο, δύο ζητήματα που αφορούν τους πάντες –δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που να μας απασχολεί περισσότερο. Είναι πρώτη φορά που μας δίνεται η ευκαιρία με τη Σοφία Χιλλ –μια εξαιρετική ηθοποιό με την οποία έχουμε συνεργαστεί ξανά– να κάνουμε κάτι σαν ένας οργανισμός, ένας παλμός, μία αναπνοή. Το κείμενο, ένα δραματοποιημένο ποίημα του Θωμά Τσαλαπάτη, είναι μικρό. Πρόκειται για κάποιες λέξεις μόνο και καλούμαστε να ανασύρουμε ένα υλικό ενστίκτων και να βρεθούμε σε ανοίκειες περιοχές. Κι αν δεν είμαστε συντονισμένοι, με αυτοπεποίθηση ο ένας μέσα στον άλλον, όλο αυτό φλερτάρει με τον τρόμο του κενού».

«Οταν επιστρέψαμε από το Μόντρεαλ, πήγαινα Β´ Δημοτικού. Ηταν τέτοια η επιθυμία να προσαρμοστούμε, που τα χρόνια εκείνα απομακρύνθηκαν. Οταν μεγαλώνεις, επανεξετάζεις την παιδική ηλικία. Τώρα, έπειτα από τόσο καιρό, σκέφτομαι ξανά τον Καναδά. Ηταν όμορφα αλλά ήταν και ζόρικα∙ οι γονείς μου δούλευαν πολύ. Τα παιδιά, όμως, έχουν έναν μαγικό τρόπο να βλέπουν τα πράγματα. το παρατηρώ και στα δικά μου».

Οταν μεγαλώνεις, επανεξετάζεις την παιδική ηλικία. Τώρα, έπειτα από τόσο καιρό, σκέφτομαι ξανά τον Καναδά. Ηταν όμορφα αλλά ήταν και ζόρικα∙ οι γονείς μου δούλευαν πολύ. Τα παιδιά, όμως, έχουν έναν μαγικό τρόπο να βλέπουν τα πράγματα. το παρατηρώ και στα δικά μου

«Το Ανκόρ μιλάει για τη σύγκρουση ως θεμελιακή αρχή. Αλλωστε, όλα είναι θέμα αντίθετων δυνάμεων, έλξης και απώθησης. Είναι βασικό συστατικό της ζωής. Noμίζω η πρόθεση του Τερζόπουλου είναι να καταβυθιστεί στον έρωτα και τον θάνατο, δύο ζητήματα που αφορούν τους πάντες –δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που να μας απασχολεί περισσότερο. Είναι πρώτη φορά που μας δίνεται η ευκαιρία με τη Σοφία Χιλλ –μια εξαιρετική ηθοποιό με την οποία έχουμε συνεργαστεί ξανά– να κάνουμε κάτι σαν ένας οργανισμός, ένας παλμός, μία αναπνοή. Το κείμενο, ένα δραματοποιημένο ποίημα του Θωμά Τσαλαπάτη, είναι μικρό. Πρόκειται για κάποιες λέξεις μόνο και καλούμαστε να ανασύρουμε ένα υλικό ενστίκτων και να βρεθούμε σε ανοίκειες περιοχές. Κι αν δεν είμαστε συντονισμένοι, με αυτοπεποίθηση ο ένας μέσα στον άλλον, όλο αυτό φλερτάρει με τον τρόμο του κενού».

«Οταν επιστρέψαμε από το Μόντρεαλ, πήγαινα Β´ Δημοτικού. Ηταν τέτοια η επιθυμία να προσαρμοστούμε, που τα χρόνια εκείνα απομακρύνθηκαν. Οταν μεγαλώνεις, επανεξετάζεις την παιδική ηλικία. Τώρα, έπειτα από τόσο καιρό, σκέφτομαι ξανά τον Καναδά. Ηταν όμορφα αλλά ήταν και ζόρικα∙ οι γονείς μου δούλευαν πολύ. Τα παιδιά, όμως, έχουν έναν μαγικό τρόπο να βλέπουν τα πράγματα. το παρατηρώ και στα δικά μου».

«Στη Φιλαδέλφεια, στις ΗΠΑ, έπαιξα στην παράσταση Αντιγόνη του Τερζόπουλου. Σε τι διαφέρει να είσαι ηθοποιός εδώ και εκεί; Μόνο στο θεσμικό πλαίσιο αλλάζουν τα πράγματα. Εκεί τα σωματεία των ηθοποιών έχουν κατακτήσει παροχές, είναι πολύ πιο δυνατά, η αγορά λειτουργεί σε διαφορετικό επίπεδο. Φανταστείτε ότι ακόμα και το πιο μικρό θέατρο έχει διευθυντή σκηνής, κάτι που είναι αδιανόητο στην Ελλάδα».

«Πιο σημαντικό για μένα είναι να συγκινείται το κοινό. Δεν εννοώ να τρέχει το δάκρυ. Να συγκινείσαι με την ετυμολογική έννοια της λέξης, να σε κάνει η παράσταση να κουνηθείς από την καρέκλα σου. Ακόμα κι αν προκαλεί δυσφορία η οποία μπορεί να έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Να σε κάνει να σκεφτείς, να έχει μια διάρκεια στον χρόνο. Και ως ηθοποιός να καταφέρεις να ξεχάσεις την αγωνία και την καταπόνηση. Τότε βγαίνει η ευφορία, η διονυσιακή ευφορία που επικαλείται το Αττις για την τέχνη του ηθοποιού».

«Μένω στο Χαλάνδρι από τη δεκαετία του ’80. Δεν με ενοχλεί που άλλαξε. Η ζωή προχωράει μπροστά. Αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι η πίστη στο παρόν. Οσο παρελθοντολογούμε, όσο λέμε τι ωραία που ήταν κάποτε, είμαστε απόντες».

Βίντεο: Άθα Σκοταρά
<p>Dsquared² Κοστούμι, πουκάμισο, γραβάτα (Eponymo Golden Hall)</p>

Dsquared² Κοστούμι, πουκάμισο, γραβάτα (Eponymo Golden Hall)

Φωτογράφος: Ioanna Chatziandreou (This is not another agency*)
Fashion DIRECTOR:Elena Trikaliotis
Grooming: Γιώργος Φυτάς (This is not another agency*)
Συνέντευξη: Μάρθα Κορινθίου

Ο Αντώνης Μυριαγκός γεννήθηκε στη Χίο, μετοίκησε στον Καναδά και επέστρεψε στην Ελλάδα σε ηλικία 8 ετών. Είναι ο σταθερός πρωταγωνιστής στις θρυλικές παραστάσεις του σκηνοθέτη Θεόδωρου Τερζόπουλου. Ηρεμος και ευγενής, στην πραγματική ζωή, μεταμορφώνεται σε σαρωτικό άνεμο επί σκηνής. Εφέτος παίζει στο Ανκόρ του Τερζόπουλου στο θέατρο Αττις.

«Σπούδασα ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τον Δημήτρη Μυταρά και τον Δημοσθένη Κοκκινίδη. Αρχικά δεν ήθελα να εμπλακώ στο θέατρο. Η αδερφή μου, βέβαια, είχε μπει επαγγελματικά στον χώρο (σ.σ.: η ηθοποιός Καλλιρρόη Μυριαγκού). Εβγαζα και ένα χαρτζιλίκι ως κομπάρσος στο Μέγαρο Μουσικής, όσο ήμουν φοιτητής. Ετσι, υποσυνείδητα, είχα κάνει μια γνωριμία με τη σκηνή. Οταν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, ασχολήθηκα με τη ζωγραφική. Γρήγορα, όμως, κατάλαβα ότι είχα την ανάγκη να επικοινωνήσω με κόσμο, κάτι που θα μου πρόσφερε το θέατρο».

«Το Ανκόρ μιλάει για τη σύγκρουση ως θεμελιακή αρχή. Αλλωστε, όλα είναι θέμα αντίθετων δυνάμεων, έλξης και απώθησης. Είναι βασικό συστατικό της ζωής. Noμίζω η πρόθεση του Τερζόπουλου είναι να καταβυθιστεί στον έρωτα και τον θάνατο, δύο ζητήματα που αφορούν τους πάντες –δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που να μας απασχολεί περισσότερο. Είναι πρώτη φορά που μας δίνεται η ευκαιρία με τη Σοφία Χιλλ –μια εξαιρετική ηθοποιό με την οποία έχουμε συνεργαστεί ξανά– να κάνουμε κάτι σαν ένας οργανισμός, ένας παλμός, μία αναπνοή. Το κείμενο, ένα δραματοποιημένο ποίημα του Θωμά Τσαλαπάτη, είναι μικρό. Πρόκειται για κάποιες λέξεις μόνο και καλούμαστε να ανασύρουμε ένα υλικό ενστίκτων και να βρεθούμε σε ανοίκειες περιοχές. Κι αν δεν είμαστε συντονισμένοι, με αυτοπεποίθηση ο ένας μέσα στον άλλον, όλο αυτό φλερτάρει με τον τρόμο του κενού».

«Οταν επιστρέψαμε από το Μόντρεαλ, πήγαινα Β´ Δημοτικού. Ηταν τέτοια η επιθυμία να προσαρμοστούμε, που τα χρόνια εκείνα απομακρύνθηκαν. Οταν μεγαλώνεις, επανεξετάζεις την παιδική ηλικία. Τώρα, έπειτα από τόσο καιρό, σκέφτομαι ξανά τον Καναδά. Ηταν όμορφα αλλά ήταν και ζόρικα∙ οι γονείς μου δούλευαν πολύ. Τα παιδιά, όμως, έχουν έναν μαγικό τρόπο να βλέπουν τα πράγματα. το παρατηρώ και στα δικά μου».

Οταν μεγαλώνεις, επανεξετάζεις την παιδική ηλικία. Τώρα, έπειτα από τόσο καιρό, σκέφτομαι ξανά τον Καναδά. Ηταν όμορφα αλλά ήταν και ζόρικα∙ οι γονείς μου δούλευαν πολύ. Τα παιδιά, όμως, έχουν έναν μαγικό τρόπο να βλέπουν τα πράγματα. το παρατηρώ και στα δικά μου

«Το Ανκόρ μιλάει για τη σύγκρουση ως θεμελιακή αρχή. Αλλωστε, όλα είναι θέμα αντίθετων δυνάμεων, έλξης και απώθησης. Είναι βασικό συστατικό της ζωής. Noμίζω η πρόθεση του Τερζόπουλου είναι να καταβυθιστεί στον έρωτα και τον θάνατο, δύο ζητήματα που αφορούν τους πάντες –δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που να μας απασχολεί περισσότερο. Είναι πρώτη φορά που μας δίνεται η ευκαιρία με τη Σοφία Χιλλ –μια εξαιρετική ηθοποιό με την οποία έχουμε συνεργαστεί ξανά– να κάνουμε κάτι σαν ένας οργανισμός, ένας παλμός, μία αναπνοή. Το κείμενο, ένα δραματοποιημένο ποίημα του Θωμά Τσαλαπάτη, είναι μικρό. Πρόκειται για κάποιες λέξεις μόνο και καλούμαστε να ανασύρουμε ένα υλικό ενστίκτων και να βρεθούμε σε ανοίκειες περιοχές. Κι αν δεν είμαστε συντονισμένοι, με αυτοπεποίθηση ο ένας μέσα στον άλλον, όλο αυτό φλερτάρει με τον τρόμο του κενού».

«Οταν επιστρέψαμε από το Μόντρεαλ, πήγαινα Β´ Δημοτικού. Ηταν τέτοια η επιθυμία να προσαρμοστούμε, που τα χρόνια εκείνα απομακρύνθηκαν. Οταν μεγαλώνεις, επανεξετάζεις την παιδική ηλικία. Τώρα, έπειτα από τόσο καιρό, σκέφτομαι ξανά τον Καναδά. Ηταν όμορφα αλλά ήταν και ζόρικα∙ οι γονείς μου δούλευαν πολύ. Τα παιδιά, όμως, έχουν έναν μαγικό τρόπο να βλέπουν τα πράγματα. το παρατηρώ και στα δικά μου».

«Στη Φιλαδέλφεια, στις ΗΠΑ, έπαιξα στην παράσταση Αντιγόνη του Τερζόπουλου. Σε τι διαφέρει να είσαι ηθοποιός εδώ και εκεί; Μόνο στο θεσμικό πλαίσιο αλλάζουν τα πράγματα. Εκεί τα σωματεία των ηθοποιών έχουν κατακτήσει παροχές, είναι πολύ πιο δυνατά, η αγορά λειτουργεί σε διαφορετικό επίπεδο. Φανταστείτε ότι ακόμα και το πιο μικρό θέατρο έχει διευθυντή σκηνής, κάτι που είναι αδιανόητο στην Ελλάδα».

«Πιο σημαντικό για μένα είναι να συγκινείται το κοινό. Δεν εννοώ να τρέχει το δάκρυ. Να συγκινείσαι με την ετυμολογική έννοια της λέξης, να σε κάνει η παράσταση να κουνηθείς από την καρέκλα σου. Ακόμα κι αν προκαλεί δυσφορία η οποία μπορεί να έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Να σε κάνει να σκεφτείς, να έχει μια διάρκεια στον χρόνο. Και ως ηθοποιός να καταφέρεις να ξεχάσεις την αγωνία και την καταπόνηση. Τότε βγαίνει η ευφορία, η διονυσιακή ευφορία που επικαλείται το Αττις για την τέχνη του ηθοποιού».

«Μένω στο Χαλάνδρι από τη δεκαετία του ’80. Δεν με ενοχλεί που άλλαξε. Η ζωή προχωράει μπροστά. Αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι η πίστη στο παρόν. Οσο παρελθοντολογούμε, όσο λέμε τι ωραία που ήταν κάποτε, είμαστε απόντες».

Βίντεο: Άθα Σκοταρά
  • <p>Brooks Brothers Κοστούμι από ύφασμα Vitale Barberis Canonico button down πουκάμισο, γραβάτα (Brooks Brothers Boutique) γυαλιά οράσεως Lozza (Derigo), ρολόϊ Omega (Swatch Group)</p>

    Brooks Brothers Κοστούμι από ύφασμα Vitale Barberis Canonico button down πουκάμισο, γραβάτα (Brooks Brothers Boutique) γυαλιά οράσεως Lozza (Derigo), ρολόϊ Omega (Swatch Group)

  • <p>Ermenegildo Zegna Boutique Σακάκι, πουκάμισο, γραβάτα, μαντιλάκι, chinos παντελόνι (Golden Hall)</p>

    Ermenegildo Zegna Boutique Σακάκι, πουκάμισο, γραβάτα, μαντιλάκι, chinos παντελόνι (Golden Hall)

  • <p>G-Star Raw Σακάκι (G-Star Store), ρολόϊ Longines (Swatch Group)</p>

    G-Star Raw Σακάκι (G-Star Store), ρολόϊ Longines (Swatch Group)

  • <p>Hackett Κοστούμι, πουκάμισο (Shop & Trade)</p>

    Hackett Κοστούμι, πουκάμισο (Shop & Trade)

  • <p>Hackett Κοστούμι, πουκάμισο (Shop & Trade) γυαλιά ηλίου Tomas Maier (Deluxe)</p>

    Hackett Κοστούμι, πουκάμισο (Shop & Trade) γυαλιά ηλίου Tomas Maier (Deluxe)

  • <p>Boss Tuxedo style σακάκι, plastron πουκάμισο (Boss Stores) ρολόϊ Omega (Swatch Group)</p>

    Boss Tuxedo style σακάκι, plastron πουκάμισο (Boss Stores) ρολόϊ Omega (Swatch Group)

  • <p>Lacoste Πουλόβερ (Lacoste Stores) ρολόϊ Nixon (Time Center)</p>

    Lacoste Πουλόβερ (Lacoste Stores) ρολόϊ Nixon (Time Center)

  • <p>Diesel Σακάκι, t-shirt, παντελόνι (Diesel Stores)</p>

    Diesel Σακάκι, t-shirt, παντελόνι (Diesel Stores)

      ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ