ΕΘΝΟΣ  |  ΗΜΕΡΗΣΙΑ  |  LIFE  |  SENTRAGOAL  |  WOMENONLY  |  ELLE | ΣΙΝΕΜΑ  |  CAR&DRIVER  |  SPORTY  |  HOMME  |  COOKBOOK  |  TRAVELBOOK

Home > Style > Classics

CLASSICS

ΤΑ ΡΑΣΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ

29.5.2017

Η μεγάλη είσοδος του μαύρου (μη) χρώματος στα σαλόνια της –ας πούμε– μόδας ήταν στην αυλή του Ισπανού βασιλιά Φιλίππου Δ' περί τα 1635. Έκτοτε πολλοί τα βρήκαν σκούρα –κυριολεκτικά–, αλλά το μαύρο στη Μεσόγειο ήταν πάντα «αλλουνού παπά Ευαγγέλιο».

Οταν ο Γαλλος Antoine de Brunel επισκέφθηκε την Ισπανία το 1655, βρήκε τη Χώρα του Μαύρου. Ήταν περίπου είκοσι χρόνια νωρίτερα όταν ο Φίλιππος Δ' έκανε το μαύρο υποχρεωτικό για τους αυλικούς του, ενώ ακόμη και στους ξένους απεσταλμένους στον ισπανικό θρόνο συνιστούσαν να φορούν ολόμαυρα για την ακρόασή τους από τον βασιλιά. Φυσικά το μαύρο είχε ήδη καθιερωθεί, άτυπα έστω, από τον Φίλιππο Β', ο οποίος άρχισε να το φορά αντανακλώντας την εικόνα των υπηκόων του –αναφέρεται από ιστορικές πηγές ότι οι Ισπανοί δεν φορούσαν απλώς μαύρα για μια κηδεία, αλλά έφταναν στο σημείο να βάφουν μαύρα και τα βοοειδή τους εις ένδειξη πένθους! Αυτό που παραμένει εντυπωσιακό, πάντως –σύμφωνα με τον John Harvey, συγγραφέα του βιβλίου Men In Black, που ορθά το επισημαίνει– είναι η εξάπλωση του μαύρου στους δύο μεγάλους αντιπάλους της καθολικής Ισπανίας: τους Άγγλους και τους Ολλανδούς.

Κάπως έτσι προβλήθηκε πιθανότατα η θρησκευτική διάσταση των πολέμων μεταξύ τους, καθώς το μαύρο ήταν –και είναι– ασκητικό, «τα(γ)μένο», το κατεξοχήν χρώμα του Κλήρου. Στους προτεστάντες, βέβαια, το μαύρο διέθετε άλλες σχέσεις με την εξουσία, εξίσου στενές ωστόσο, καθώς φοριόταν από τους δικηγόρους, τους κρατικούς υπαλλήλους, τους γιατρούς, που έτσι ξεχώριζαν από την «πλέμπα» και μάλιστα επί τη εμφανίσει. Την ίδια στιγμή, το μαύρο ράσο κάνει τον παπά, η απλότητα του μη χρώματος και της γραμμής του ρούχου «μιλά» για την απλότητα της ζωής του, αλλά και για την αυστηρότητα, την απολυτότητα του δόγματος. Την ίδια στιγμή, οι ιερείς βρίσκονται κοντά στην πύλη με τη μεταθανάτιο ζωή –δύσκολα μπορείς να αποχαιρετήσεις κάποιον με την τελευταία του μετάληψη, π.χ., φορώντας χρωματιστά. Κάπως έτσι φτάνουμε να κάνουμε το «leap of faith» το λεγόμενο και να πούμε ότι «το μαύρο λυτρώνει».

Σε απλά fashion-ίστικα, το μαύρο μπορεί να προσαρμοστεί σε μια πληθώρα περιστάσεων, από την πιο επίσημη μέχρι την πιο χαλαρή και να προσθέσει «χαρακτήρα» χωρίς ίχνος στυλιστικής υπερβολής. 

Πρώτα-πρώτα, γιατί δεν μπορείς να κάνεις λάθος φορώντας μαύρο. Μπορεί να φαίνεσαι επίσημος ή αυστηρός, όπως ο Φίλιππος της Ισπανίας ή ο Καλβίνος. Αλλά μπορείς να φαίνεσαι και cool, όπως ο κακός cowboy ή ο punk rocker ή ο σοφιστικέ φαν των Ιαπώνων σχεδιαστών ή, ακόμη, ο σωτήρας του κόσμου, ορατού τε και αοράτου (βλ. Matrix). Αυτό σημαίνει, σε απλά fashion-ίστικα, ότι το μαύρο μπορεί να προσαρμοστεί σε μια πληθώρα περιστάσεων, από την πιο επίσημη μέχρι την πιο χαλαρή και να προσθέσει «χαρακτήρα» χωρίς ίχνος στυλιστικής υπερβολής.

Τι γίνεται ειδικά φέτος; Το αγαπημένο μη χρώμα είναι παρόν στην ανοιξιάτικη μόδα, κυρίως σε συνδυασμό με κάτι που πάντα του ταίριαζε πολύ: τις χρωματικές πινελιές. Ο (γνωστός και ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Kanye West) Virgil Abloh στη συλλογή του Off-White το συνδυάζει με κόκκινους σκορπιούς, ενώ ο Kris Van Assche στον Dior Homme το διανθίζει με punk-rock κονκάρδες, μεταλλικά μενταγιόν και αποδομημένες λευκές ρίγες pinstripe τύπου. Εμείς το προτείνουμε δε με διακριτικές λευκές λεπτομέρειες πάνω σε σύνολα athleisure λογικής, για τις ώρες εκτός γραφείου.

ΚΑΘΑΡΗ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ
Και γιατί οι καλοί στα γουέστερν φορούν λευκά κι όχι μαύρα; Έρευνα του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια λέει πως το λευκό στο υποσυνείδητό μας είναι συσχετισμένο με την καθαριότητα, άρα με την ηθική και την αρετή. Μάλιστα.
PHOTO: © GVK/Bauer-Griffin/Getty Images/Ideal Image
<p>Χαρακτηριστική περίπτωση του ρητού στον τίτλο, οι φυγάδες Robert de Niro<br /> και Sean Penn στην ταινία «Δεν Είμαστε Άγγελοι» (1989).</p>

Χαρακτηριστική περίπτωση του ρητού στον τίτλο, οι φυγάδες Robert de Niro
και Sean Penn στην ταινία «Δεν Είμαστε Άγγελοι» (1989).

Κείμενο: Μαρία Παπαγρηγορίου

Η μεγάλη είσοδος του μαύρου (μη) χρώματος στα σαλόνια της –ας πούμε– μόδας ήταν στην αυλή του Ισπανού βασιλιά Φιλίππου Δ' περί τα 1635. Έκτοτε πολλοί τα βρήκαν σκούρα –κυριολεκτικά–, αλλά το μαύρο στη Μεσόγειο ήταν πάντα «αλλουνού παπά Ευαγγέλιο».

Οταν ο Γαλλος Antoine de Brunel επισκέφθηκε την Ισπανία το 1655, βρήκε τη Χώρα του Μαύρου. Ήταν περίπου είκοσι χρόνια νωρίτερα όταν ο Φίλιππος Δ' έκανε το μαύρο υποχρεωτικό για τους αυλικούς του, ενώ ακόμη και στους ξένους απεσταλμένους στον ισπανικό θρόνο συνιστούσαν να φορούν ολόμαυρα για την ακρόασή τους από τον βασιλιά. Φυσικά το μαύρο είχε ήδη καθιερωθεί, άτυπα έστω, από τον Φίλιππο Β', ο οποίος άρχισε να το φορά αντανακλώντας την εικόνα των υπηκόων του –αναφέρεται από ιστορικές πηγές ότι οι Ισπανοί δεν φορούσαν απλώς μαύρα για μια κηδεία, αλλά έφταναν στο σημείο να βάφουν μαύρα και τα βοοειδή τους εις ένδειξη πένθους! Αυτό που παραμένει εντυπωσιακό, πάντως –σύμφωνα με τον John Harvey, συγγραφέα του βιβλίου Men In Black, που ορθά το επισημαίνει– είναι η εξάπλωση του μαύρου στους δύο μεγάλους αντιπάλους της καθολικής Ισπανίας: τους Άγγλους και τους Ολλανδούς.

Κάπως έτσι προβλήθηκε πιθανότατα η θρησκευτική διάσταση των πολέμων μεταξύ τους, καθώς το μαύρο ήταν –και είναι– ασκητικό, «τα(γ)μένο», το κατεξοχήν χρώμα του Κλήρου. Στους προτεστάντες, βέβαια, το μαύρο διέθετε άλλες σχέσεις με την εξουσία, εξίσου στενές ωστόσο, καθώς φοριόταν από τους δικηγόρους, τους κρατικούς υπαλλήλους, τους γιατρούς, που έτσι ξεχώριζαν από την «πλέμπα» και μάλιστα επί τη εμφανίσει. Την ίδια στιγμή, το μαύρο ράσο κάνει τον παπά, η απλότητα του μη χρώματος και της γραμμής του ρούχου «μιλά» για την απλότητα της ζωής του, αλλά και για την αυστηρότητα, την απολυτότητα του δόγματος. Την ίδια στιγμή, οι ιερείς βρίσκονται κοντά στην πύλη με τη μεταθανάτιο ζωή –δύσκολα μπορείς να αποχαιρετήσεις κάποιον με την τελευταία του μετάληψη, π.χ., φορώντας χρωματιστά. Κάπως έτσι φτάνουμε να κάνουμε το «leap of faith» το λεγόμενο και να πούμε ότι «το μαύρο λυτρώνει».

Σε απλά fashion-ίστικα, το μαύρο μπορεί να προσαρμοστεί σε μια πληθώρα περιστάσεων, από την πιο επίσημη μέχρι την πιο χαλαρή και να προσθέσει «χαρακτήρα» χωρίς ίχνος στυλιστικής υπερβολής. 

Πρώτα-πρώτα, γιατί δεν μπορείς να κάνεις λάθος φορώντας μαύρο. Μπορεί να φαίνεσαι επίσημος ή αυστηρός, όπως ο Φίλιππος της Ισπανίας ή ο Καλβίνος. Αλλά μπορείς να φαίνεσαι και cool, όπως ο κακός cowboy ή ο punk rocker ή ο σοφιστικέ φαν των Ιαπώνων σχεδιαστών ή, ακόμη, ο σωτήρας του κόσμου, ορατού τε και αοράτου (βλ. Matrix). Αυτό σημαίνει, σε απλά fashion-ίστικα, ότι το μαύρο μπορεί να προσαρμοστεί σε μια πληθώρα περιστάσεων, από την πιο επίσημη μέχρι την πιο χαλαρή και να προσθέσει «χαρακτήρα» χωρίς ίχνος στυλιστικής υπερβολής.

Τι γίνεται ειδικά φέτος; Το αγαπημένο μη χρώμα είναι παρόν στην ανοιξιάτικη μόδα, κυρίως σε συνδυασμό με κάτι που πάντα του ταίριαζε πολύ: τις χρωματικές πινελιές. Ο (γνωστός και ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Kanye West) Virgil Abloh στη συλλογή του Off-White το συνδυάζει με κόκκινους σκορπιούς, ενώ ο Kris Van Assche στον Dior Homme το διανθίζει με punk-rock κονκάρδες, μεταλλικά μενταγιόν και αποδομημένες λευκές ρίγες pinstripe τύπου. Εμείς το προτείνουμε δε με διακριτικές λευκές λεπτομέρειες πάνω σε σύνολα athleisure λογικής, για τις ώρες εκτός γραφείου.

ΚΑΘΑΡΗ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ
Και γιατί οι καλοί στα γουέστερν φορούν λευκά κι όχι μαύρα; Έρευνα του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια λέει πως το λευκό στο υποσυνείδητό μας είναι συσχετισμένο με την καθαριότητα, άρα με την ηθική και την αρετή. Μάλιστα.
PHOTO: © GVK/Bauer-Griffin/Getty Images/Ideal Image
  • <p>Το μαύρο όπως αξίζει να φοριέται τώρα, από τον Mahershala Ali.</p>

    Το μαύρο όπως αξίζει να φοριέται τώρα, από τον Mahershala Ali.

  • Τα ράσα που κάνουν τον παπά
  • Τα ράσα που κάνουν τον παπά
  • <p>Το Homme προτείνει μια athleisure εφαρμογή του κορυφαίου μη χρώματος, μαζί με πινελιές λευκού, σε ένα outfit που αποτελείται από: παντελόνι Valentino, Τ-shirt Les (Art)ists, μποτάκια John Varvatos.

    Το Homme προτείνει μια athleisure εφαρμογή του κορυφαίου μη χρώματος, μαζί με πινελιές λευκού, σε ένα outfit που αποτελείται από: παντελόνι Valentino, Τ-shirt Les (Art)ists, μποτάκια John Varvatos.